[ MENU DODATKOWE ]


Aktualności dla pracowników

26.10.2020


23. października 2020 r. Senat Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie podjął uchwałę o nadaniu imienia Profesora Janusza Hamana  auli nr 257 w budynku Centrum Innowacyjno-Wdrożeniowego Nowych Technik i Technologii w Inżynierii Rolniczej. Uchwała ta jest związana z obchodami jubileuszu 50-lecia Wydziału Inżynierii Produkcji Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie.

 


Prof. dr hab. Janusz Haman to doktor honoris causa multi: AR w Lublinie, Krakowie, we Wrocławiu i Szczecinie, wieloletni i wybitny pracownik naukowy Uczelni, Prodziekan i Dziekan
(1966-1968) Wydziału Rolniczego ówczesnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, nestor inżynierii rolniczej, wychowawca kadry naukowej Wydziału Inżynierii Produkcji.


Ceniony nauczyciel akademicki, autor wielu publikacji i książek tłumaczonych na angielski i niemiecki, autor wielu patentów i podręczników akademickich. Twórca kierunku studiów i Wydziału Techniki Rolniczej Akademii Rolniczej w Lublinie, pierwszy Kierownik Katedry Maszynoznawstwa Rolniczego, pierwszy dyrektor Instytutu Techniki Rolniczej, członek rzeczywistym PAN, sekretarz V Wydziału PAN, przewodniczący Komitetu Techniki Rolniczej i Agrofizyki PAN, dziekan Wydziału Techniki Rolniczej i Leśnej SGGW, dyrektor Instytutu Mechanizacji Rolnictwa i Leśnictwa SGGW, współzałożyciel wydziałów Inżynierii Produkcji w Warszawie, Krakowie.


 

* * *

 

Prof. dr hab. Janusz Haman urodził się 29 czerwca 1923 roku w Wiesbaden w Niemczech, zmarł 16 września 2019 roku. Od roku 1924 do 1944 przebywał stale w Warszawie. Żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego.


Po wyzwoleniu w 1946 roku podjął pracę w Państwowej Fabryce Wagonów we Wrocławiu na stanowisku konstruktora. W 1946 roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, które ukończył w 1949 roku uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera mechanika. Do 1950 roku był asystentem AGH i Instytutu Obróbki Skrawaniem, po czym przeniósł się do Uniwersytetu Jagiellońskiego na stanowisko adiunkta w Katedrze Maszynoznawstwa Rolniczego. Równolegle podjął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1953 roku.
W 1953 roku Prof. Janusz Haman został służbowo przeniesiony do Katedry Maszynoznawstwa Rolniczego w Lublinie, gdzie objął stanowisko kierownika tej jednostki.


Stopień naukowy doktora nauk rolniczych uzyskał w 1956 roku na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie pod promotorstwem prof. Michała Wójcickiego, a rok później otrzymał stanowisko docenta. Mimo to nie zrezygnował z realizacji pracy habilitacyjnej, którą zakończył kolokwium habilitacyjnym przeprowadzonym na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie w 1960 roku, uzyskując stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie mechanizacji rolnictwa. W latach 1953-1960 intensywnie pracował nad rozwojem Katedry Mechanizacji Rolnictwa Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie zarówno pod względem naukowym, jak i dydaktycznym, a przede wszystkim kadrowym. Stała się ona pod Jego kierownictwem przodującą jednostką tej branży w Polsce.

Od 1956 roku Prof. Haman był stałym delegatem Polski do Grupy Roboczej Mechanizacji Rolnictwa Europejskiej Komisji Gospodarczej w Genewie. Równolegle aktywnie uczestniczył w pracach organizacyjnych na rzecz Wydziału i Uczelni w Lublinie. W latach 1963-1965 roku pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Rolniczego WSR a następnie dwukrotnie (1966-1968) dziekana tego wydziału. Dynamiczny rozwój Katedry Maszynoznawstwa Rolniczego spowodował, że przekształcono ją w Instytut Mechanizacji Rolnictwa, a następnie w Instytut Techniki Rolniczej, działający na prawach wydziału, który w 1972 roku wszedł w skład Wydziału Techniki Rolniczej jako jego podstawowa jednostka.


Profesor był pierwszym dyrektorem tego Instytutu i dziekanem utworzonego Wydziału, nadając dalszy kierunek rozwoju ciągle rosnącej kadry naukowej. Dzięki Jego inicjatywie powołano tutaj w 1962 roku pierwsze w Polsce studia doktoranckie z zakresu mechanizacji rolnictwa.


Dynamiczny rozwój naukowy, zarówno własny, jak i kierowanego ośrodka, stał się podstawą nadania Mu w 1963 roku tytułu profesora nadzwyczajnego, a w dalszej kolejności – zaszczytnego wyróżnienia, jakim jest wybór na członka korespondenta PAN (1969). W 1970 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.


W 1973 roku, z powodu nowych obowiązków w PAN, przeniósł się do Warszawy. W latach 1968-1972 i 1977-1980 pełnił funkcję zastępcy sekretarza V Wydziału PAN.


Poprzez wprowadzenie przedmiotu mechanizacja rolnictwa do programu nauczania rolników, stworzenie na Wydziale Techniki Rolniczej na naszej uczelni, a także służąc pomocą jednoimiennym wydziałom w innych ośrodkach. Profesor patronował rozwojowi inżynierii rolniczej. Wykorzystując swoje doświadczenie i wiedzę, wytyczał kolejne fazy transformacji tej dziedziny naukowej, którą postrzega jako inżynierię wszystkich procesów związanych z materiałami biologicznymi, wraz z reorientacją na bioinżynierię. Tym samym wskazywał kierunki niezbędnych przemian w programach nauczania.


Jego osiągnięcia w kształceniu kadry naukowej zasługują na szczególne wyróżnienie. Wypromował ponad 30 doktorów, prawie wszyscy samodzielni pracownicy naukowi z dziedziny techniki rolniczej w Polsce zawdzięczają swój rozwój Jego pomocy i ogromnej życzliwości. Szczególną życzliwością i opieką naukową otaczał pracowników naukowych ośrodka lubelskiego, którego był głównym architektem pracując tu przez wiele lat. Doceniając Jego ogromną rolę w tym zakresie Akademia Rolnicza w Lublinie nadała Mu w 1990 roku godność doktora honoris causa.


W roku 1980 został członkiem rzeczywistym PAN i sekretarzem V Wydziału. Po skończonej kadencji w roku 1983 został wybrany na członka Prezydium PAN, którą to funkcję sprawował do 1986 roku. W tym samym czasie był też przewodniczącym Komitetu Techniki Rolniczej i Agrofizyki PAN. Wchodził też w skład prezydiów Komitetów: Terminologii, Naukoznawstwa i Eksploatacji PAN.


W 1977 roku podjął pracę w SGGW w Warszawie, gdzie był organizatorem Wydziału Techniki Rolniczej i Leśnej, pierwszym jego dziekanem i dyrektorem Instytutu Mechanizacji Rolnictwa i Leśnictwa.


Po zakończeniu kadencji sekretarza V Wydziału PAN w 1983 roku przeszedł na emeryturę, pracując nadal w niepełnym wymiarze godzin w Instytucie Rolnictwa i Leśnictwa SGGW. Był też kierownikiem Katedry Podstaw Budowy Maszyn AR w Krakowie oraz dyrektorem Centrum Upowszechniania Nauki PAN w Warszawie.


Należy też podkreślić fakt, że jest znanym naukowcem i organizatorem nauki w skali międzynarodowej. W latach 1956-1974 był ekspertem mechanizacji rolnictwa w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, w 1979 roku ekspertem FAO UNESCO do systemu ARGIS. Jest członkiem: American Society of Agriculture Engineering (ASAE), Commission Internationale du Genie Rural (CIGR) oraz Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego.


Osiągnięcia badawcze i sukcesy organizacyjne sprawiły, że był wielokrotnie zapraszany wygłaszania swoich wykładów w placówkach naukowych wielu krajów świata. Był 4-krotnie w USA, 3-krotnie w RFN, a także w Norwegii i byłym Związku Radzieckim.


Ogromny dorobek naukowo-badawczy w zakresie techniki rolniczej, powszechnie uznany w światowej nauce, obejmuje ponad 160 publikacji. W tej liczbie mieszczą się też pozycje książkowe zawierające wyniki Jego badań i licznych współpracowników. Kilka z tych pozycji książkowych przetłumaczono na język angielski i niemiecki, i wydano za granicą.


Jego wszechstronne zainteresowania naukowe obejmowały wiele dziedzin, począwszy od badań eksploatacyjnych prototypów maszyn rolniczych, a skończywszy na wzajemnych związkach pomiędzy maszyną a jej środowiskiem pracy, tj. glebą i rośliną. Wynikiem ostatnich z wymienionych badań był pionierski podręcznik wydany w 1977 roku przez PWN, pt: Gleba-maszyna-roślina, którego współautorem był prof. Wł. Byszewski. Ten zakres Jego działalności badawczej jest bardzo istotny i oryginalny. Stworzył w nim szkołę naukową i wykształcił wielu naukowców, z których kilkunastu posiada tytuły naukowe profesorów i odgrywa ważną rolę w nauce polskiej.


Podkreślenia wymaga też działalność w kierunku doskonalenia dydaktyki techniki rolniczej i kształcenia kadr do tej dyscypliny nauki i praktyki. Przez wiele lat przewodniczył, bądź był członkiem zespołów dydaktyczno-naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, gdzie wykorzystywał szerokie doświadczenie i wiedzę zdobytą w kraju i za granicą do modernizacji programów nauczania w zakresie techniki rolniczej.


Uhonorowaniem Jego postawy i twórczych osiągnięć są również liczne nagrody, wyróżnienia i odznaczenia państwowe, wśród których najważniejsze to: Krzyże – Kawalerski, Oficerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Zasłużony Nauczyciel PRL i Medal Komisji Edukacji Narodowej.



 
 


« wstecz